สวัสดีครับคุณอ้อ

        เปลี่ยนรูปใหม่ เก๋ ไปเลยครับ สบายดีนะครับผม

ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง ฉันจึงมาหาความหมาย ฉันหวังอะไรไว้มากมาย สุดท้ายให้กระดาษแผ่นเดียว........

เป็นความน่ารักของเด็กนักศึกษาในสมัยนั้นครับ ที่ยึดคำพูดนี้ครับ เจียมตัวและไม่อวดตน แต่สิ่งที่เค้าคาดหวังมันเหนือกว่ากระดาษเปื้อนหมึกที่ อ.แสวง กล่าวไว้ครับ

        เห็นด้วยครับ นศ. ไม่ใช่ ลูกค้า แต่สมัยนี้ ผมไม่แ่น่ใจครับ ต้องดูกันนะครับ หาก นศ. เข้าสถาบันการศึกษา เหมือนกับการเข้าไปเลือกซื้ออาหารในร้านแมคฯ เราต้องพิจารณานะครับ ว่ากระบวนการในรั้วนั้นมีอะไรบ้าง ขาดอะไรบ้าง แล้วคนที่รออยู่หน้าร้านเค้าคิดอย่างไร

อาจารย์ที่ไปเล่าเรียนจากเมืองนอกเมืองนามา....นำหลักการ  think global do local มาใช้ที่บ้านเรา...การศึกษาไทยและอนาคตของเด็กไทยต้องก้าวต่อไปอย่างมั่นคง

       จริงๆ แล้วประเทศชาตินั้น ประกอบด้วยคนทุกๆหมู่เหล่า ทุกๆ อาชีพสำคัญไม่ด้อยกว่าอาชีพใดๆ และำหน้าที่ร่วมกันถึงจะไปด้วยกันได้ รัฐ กับ เอกชน รัฐวิสาหกิจ ประชาชน และพ่อแ่ม่ค้า อื่นๆ ก็สำคัญทั้งนั้น หากไม่มีชาวนา ใครจะทำนาให้คนทั้งประเทศกิน นี่แค่การกินนะครับ ป่วยหากไม่มีหมอพยาบาลใครจะดูแล พัฒนาสมองหากไม่มีคนระดับผู้บริหารใจกว้าง มีวิสัยทัศน์และคุณครูช่วย จะอยู่ได้อย่างไร และอื่นๆ ครับ

        ปัญหาของเราคือ อะไรครับ การเมืองเราเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างไร

การศึกษาเราหล่ะครับ ผมไม่อยากให้เป็นอย่างไรก็เป็นไปอย่างนั้นเลยครับ การศึกษาต้องสร้างคนดีๆ ส่งไปทำงานในระดับทุกๆ ภาคส่วนครับ ถึงจะเป็นภาวะที่ดี แต่นั่นคือ คนในการศึกษาก็ต้องนำดีด้วยครับ เพราะแนะดีนั้นไ่ม่เพียงพอ  เด็กเค้าจะไม่เชื่อว่าการแนะดีแต่ไม่นำไปใช้ไม่้ดี จะเป็นตรรกศาสตร์ที่เป็นจริง จนเกิดคำล้อสุภาษิตเรามากมายครับ

        หากจะพัฒนาในระยะยาว ต้องพัฒนาคน.... หากพัฒนาคนได้ อย่างอื่นพัฒนาได้ครับ  พัฒนาใจคนให้ดี ยากกว่าพัฒนาสมอง ให้เก่ง

เค้าถึงพูดกันบ่อยๆ ว่า  สร้างให้คนดีก่อนแล้วจึงค่อยสอนให้เก่ง เพราะคนดีจะไม่โกงและทรยศครู ครูคือแผ่นดิน ครูคือธรรมชาติ ดิน น้ำ ลม ไฟ

ิอิๆๆ ยาวไปแล้วครับ หันกลับมาำทำ ในสิ่งที่ผมทำได้ก่อนครับผม มีงานล้นมือจริงๆ ครับ ไว้วันหนึ่งจะแฉ บทชีวิตตัวเองบ้างครับ... ขอบคุณมากๆ นะครับ

มีความสุขและมีกำลังใจในการคิดดีทำดีกันต่อไปนะครับ เราไม่ทำกันวันนี้ แล้วลูกหลานจะีีมีอากาศหายใจหรือครับ