สวัสดีครับเม้ง

    ประชาชนคนนี้ ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวจังนะ

        อะไรๆ ก็อยู่ักับชุมชน ตอนนี้โลกเค้าไปกันถึงไหนแล้ว ต้องกงต้องโกอินเตอร์ จะมามัวให้คลุกดินอยู่กับชุมชนได้อย่างไร?

     คงต้องหาความสมดุลนะครับ ตอนนี้ลูกหลานของเราที่เรียนจบ ทำงานบ้านไม่เป็นกันแล้ว ทิ้งทุ่งนา หันหน้าเข้าเืมืองเป็นมนุษย์เงินเดือนกันส่วนใหญ่ ทิ้งเด็กกับคนแก่ให้อยู่ชนบท คนหนุ่มสาววิ่งเข้าเมืองกันหมด แล้วจะทำอย่างไรหนอ

     ไม่ได้ห้ามจะไม่ให้สร้างคนไปโกอินเตอร์ แต่ไม่อยากให้คนทั้งหมดโกอินเตอร์กันหมด แห่กันไปตามกระแส จนลืมรากหัวแห้ว รากเหง้า รากสมุนไพร ใครจะอยู่กับรากหัวมันสำปะหลังหล่ะต๋อย...

     ประชาชนอย่างผมทำได้แค่นี้หล่ะ ต๋อยเอ๋ย... ต๋อยเอาไปคิดเอาเองนะครับ หากผมจะไปคุยกับใครว่า บ้านอยู่ใกล้สถาบันการศึกษา จะได้โม้คนอื่นได้ว่า บ้านเราคนในชุมชนทำงานวิจัยร่วมกับสถาบันการศึกษาเชียวนะ ไม่ธรรมดา นี่มหาวิทยาลัยเชิญคนธรรมดาอย่างเราๆ ไปเป็นลูกมือในการทำวิจัยเรื่องลางสาด ลองกองด้วย เราต้องพัฒนาความรู้ด้วย ทางมหาวิทยาลัยส่งนักวิชาการคลุกดินมาสอนให้พวกเรามีความชำนาญขึ้น เป็นเกษตรกรปัญญาดีของชุมชนเลยนะต๋อย

     ฝากต๋อยไว้แค่นี้ก่อนนะครับ

ปล. ต๋อย คือตัวละคร ของท่าน ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์