สวัสดีค่ะอาจารย์

เห็นหัวข้อนี้แล้ว ดิฉันนึกถึงคนที่รู้จักหลายๆคนที่เป็นแพทย์ มีจำนวนไม่น้อย ที่เรียนแพทย์ เพราะคุณพ่อ คุณแม่ คุณปู่ หรือญาติใกล้ชิดเรียนแพทย์

ส่วนใหญ่แพทย์ มักจะมี ลูกคนใดคนหนึ่ง เรียนดี จนสามารถเรียนแพทย์ได้

ศึกษาแพทย์มักเป็นนักเรียนเรียนๆดีของรุ่น ไม่ว่าจะนับไปถึงรุ่นไหนๆ ก็ตาม

และ เหตุผลต่อไปคือ เขาเหล่านั้นเลือกเรียนแพทย์เพราะความต้องการรักษาคนไข้ ซึ่งเป็นความมุ่งหวังตั้งใจที่ดีงามอย่างยิ่ง และเมื่ออยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ครูบาอาจารย์ยังอมรมบ่มเพาะจรรยาของแพทย์ให้อีกด้วย

เมื่อออกมาทำงาน  แพทย์เวร มักต้องทำงานมาราธอน คืออยู่เวรตลอดคืนและบางทีต้องเข้าทำงานกลางวันในรอบธรรมดาต่อเนื่องไปไม่ได้หยุดพัก

นี่เป็นระบบที่วางไว้ซึ่ง ดิฉันว่า ไม่น่าไม่ถูกต้องค่ะ

ในธุรกิจอื่นๆ ที่ต้องรับผิดชอบกับชีวิตของผู้อื่น มักจะมีข้อกำหนดเวลาพักผ่อนเอาไว้เพื่อให้มั่นใจว่าผู้ให้บริการมีสภาพกายและใจพร้อมกับงานเช่นนั้น ยกตัวอย่างเช่นนักบิน ที่มีกำหนดเวลาพักระหว่างการบินทางไกล

 แต่ก็แปลกใจ  ที่แพทย์ซึ่งต้องดูแลชีวิตของผู้ป่วยอย่างเห็นได้ชัดเจนที่สุด บางครั้ง กลับต้องทำงานในสภาพที่ไม่พร้อมเต็มร้อย

นี่ถ้า ไม่มีแรงบันดาลใจ ในการที่จะต้องทำหน้าที่แพทย์อย่างดีที่สุด ตามที่ได้ตั้งปณิธานไว้  ก็คงจะแย่เหมือนกันค่ะ