สวัสดีครับ ท่านอาจารย์  Wasawat ขออนุญาตแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยครับ

         ตามความคิดเห็นส่วนตัวของผมเองนะครับ ในเรื่องของจินตนาการสำคัญกว่าความรู้ ก็โอเคครับ

         แต่ที่นี้ ทำไมถึงจะมีจินตนาการ ได้

         ผมมีความคิดว่า ก่อนที่คนเราจะมีจินตนาการได้ ก็ควรที่จะต้องมีวิถีชีวิตที่เป็นอิสระจากอำนาจและผลประโยชน์ทั้งปวง เป็นชีวิตที่โปร่งเบา สบายๆ  อยู่กับปัจจุบัน  คิดโดยไม่คิด  แล้วจินตนาการก็จะมาเอง

         ผมเคยมีประสบการณ์เล็กๆครับ  ครั้งหนึ่งและครั้งเดียว ผมมีจินตนาการเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับการทำงาน

        วันหนึ่ง  ผมมีอารมณ์แจ่มใส สบายๆ อยู่กับปัจจุบัน   ยืนอยู่กลางสนาม แล้วหันกลับมามองที่โรงเรียน

         มองครู มองเด็ก    มองอาคาร

         แว่บหนึ่ง ความคิดเรื่อง "ดนตรีไทย" ก็ผุดขึ้นมาครับ

         ตอนนั้น โรงเรียนไม่มีเงิน ไม่มีครูดนตรี

         แต่จินตนาการบอกว่าทำได้

         ปัจจุบัน ทำได้จริงๆครับ

         ใช้งบ สองแสน เด็กๆ ออกงานประจำ

          ขอบคุณครับ