 |
ลมหนาวมาร่วมสวัสดีปีใหม่ ลูกหลานไทยติดหวัดการศึกษางอมแงม คนที่รักชอบพอกันก็จะพาลูกหลานมาเยี่ยมยาม คนวัยไหนก็จะมีเพื่อนในวัยเดียวนั้น อย่างผมวัยซิ่งก็จะมีญาติวัยร้อนวิชามาหารือ หลังจากการสอบถามเรื่องสาระทุกข์สุขดิบ บ้างหมู่บ้านทราบว่าผมไม่สบาย พี่ป้าทั้งหลายก็ขอมาเที่ยวด้วย เมื่อคืนนี... มีต่อ »
โดย ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ลิงค์ที่อยู่ถาวร ความคิดเห็น (2)
สร้าง: ศ. 04 ม.ค. 2551 @ 06:29 แก้ไข: ศ. 04 ม.ค. 2551 @ 08:32 ขนาด: 22319 ไบต์ |
ต่อยอดความรู้
เมื่อได้อ่านบันทึกนี้ของพ่อครูบาฯ ผสมผสานกับความรู้น้อย ๆ ที่มีอยู่เดิมกับความพยายามที่จะทำความเข้าใจปัญหาของการศึกษา เพื่อนำไปสร้างฝันที่จะออกแบบเสนอแนวคิดเพื่อแก้ปัญหา อาจจะรักษาโรคทางการศึกษาไม่ได้ แต่อย่างน้อยอาจจะช่วยบรรเทาเบาบางลงก็เป็นได้ ..
- ตอนที่ก้าวเข้าสู่วงการศึกษาใหม่ ๆ ผมเห็นประโยคที่เกี่ยวกับการศึกษาที่สวยหรูของนักการเมือง USA ว่า "No Child Left Behind" ขอแปลเป็นไทยแบบมั่ว ๆ ว่า "จะไม่มีเด็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง" คล้าย ๆ กับแนวคิดที่ท่านครูบาฯ เสนอเอาไว้ในบันทึกดังกล่าวที่พอวิเคราะห์ต่อได้ว่า เราไม่ควรเอาเด็กทุกคน เข้าช่องเดียวกันหมด เพราะความถนัดและความสนใจของเด็กแตกต่างกัน.. บางคนอาจะเป็นไทเกอร์วูด 2, บางคนอาจจะเป็นนางงามจักรวาล ดารานักแสดง หรือบางคนอาจจะเป็นศาสตราจารย์
- คำถามต่อมา คือ รู้ปัญหาแล้วจะทำอย่างไร ? จะจัดการศึกษาอย่างไรดี ?
-
..เอาเยี่ยงไม่เอาอย่าง..
ผมเคยเสนอแนวคิดการจัดการศึกษาของเยอรมนีเอาไว้ในหลายที่ หลายเวลา แล้วแต่โอกาสจะอำนวย บางทีก็ที่ร้านกาแฟ บางทีก็ออนไลน์อย่างนี้ ..
เยอรมนี เชื่อว่า ..ใช่ว่าทุกคนจะเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยได้ แต่ช่างซ่อมรถก็มีความสำคัญต่อการพัฒนาประเทศ..กล่าวคือ เขาพยายามให้ความสำคัญกับทุกสาขาอาชีพ และออกแบบการศึกษาเหมือนภาพ Jigsaw เต็มภาพว่าในการพัฒนาประเทศต้องใช้กำลังคนสาขาอาชีพอะไรเท่าไร และหัวใจสำคัญ คือ จัดช่องให้แต่ละคนเข้าตามกำลังความสามารถ กล่าวคือ เลือกสายตั้งแต่อยู่ ป.4 เขาแบ่งโรงเรียนออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่