เรไรรำพึงคิดถึงน้องพี่ จากไปหลายปีไม่มีกลับหวน

ท้องทุ่งโอดครวญแสนปวดอุรา ช่างเศร้าหนักหนาท้องนารำพัน

นานวันนานปีน้องพี่ไปไหน จะกลับเมื่อใดพี่เจ้าเฝ้าหา

น้ำตานองหน้าเพราะว่าเจ้าสูญ โศกาอาดูรแสนสุดคิดถึง

กลับมาเถิดน้องหากไร้ที่พึ่ง อย่าไปดื้อดึงอยู่ถึงเมืองใหญ่

ท้องนานี่ไงไม่มีหลอกลวง เมืองหลวงเร้นร้ายให้เจ้าเสียคน

มาอาบน้ำฝนในโอ่งแดงใหญ่ ชะล้างจิตใจกลับเป็นคนเดิม...

อาจไม่ค่อยเพราะสำหรับบทกลอนที่ผมแต่ง แต่ผมก็แต่งมาจากใจ ดนตรีเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมรักมากที่สุด สิ่งเหล่านี้สะท้อนความรู้สึกเราได้ดีครับ บ่อยมากกับข่าวคาววววของคนจากชนบทถูกล่อลวง แต่ไม่ยักจะจำ น่าเหนื่อยใจครับ เลิกตกทองในเมืองแล้วหันมาตกปลาในหนองน้ำที่บ้านดีกว่า ทองมีค่าก็จริงแต่กินไม่อิ่มทองมีกองท่วมตัวก็กินไม่ได้จะไปขายได้เงินมาก้ต้องซื้อกินอยู่ดีเงินขายทองก้หมดไม่ออกลูกออกหลาน แต่ปลานี่สิกินอิ่มไม่อดตายแน่นอนแถมออกลูกออกหลานได้อีก ......โอ้ละหนอดวงเดือนเอย....