"กลับบ้านเรามากินข้าวกับพ่อแม่บ้าง อย่าปล่อยให้ท่านอ้างว้าง มองต้นยางด้วยความเปลี่ยวเหงา ยังจำได้ไหม อุ่นไอในบ้านของเรา ล้อมวงกินข้าวให้เราได้อิ่มซึ้งใจ"...เพลงนี้น้องชายผมแต่งเพราะคิดถึงวันเก่าๆที่เรากินข้าวในกาละมังด้วยกันครับ

บางครั้งพ่อแม่คิดถึงก็ควรสละเวลาไปเยี่ยมท่านบ้าง เรามีพ่อแม่เพียงท่านเดียว ท่านต้องสำคัญที่สุด เพราะเวลาที่ท่านจะอยู่กับเราจะน้อยลงไปเรื่อยๆ ในขณะที่เวลาที่เราต้องอยู่กับงานก็จะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ วันนี้ไม่ได้ทำพรุ่งนี้ก็ต้องทำ แต่กับพ่อแม่ถ้าไม่ได้ทำวันนี้อาจไม่ได้ทำให้ท่านเลย

แต่ก็นั่นแหละ เราก็ต้องจัดลำดับความสำคัญให้กับชีวิต ผมเชื่อว่าอาจารย์ทำได้ดีอยู่แล้ว ขอเป็นแรงใจด้วยคนครับ