สวัสดีครับคุณ stardust

มันมีเหตุผลหลายประการครับ อาจจะเป็นเพราะสมัยเด็กชอบดูหนังกลางแปลง แต่พ่อไม่ชอบให้ดูหนังไทยเพราะมีแต่เรื่องไร้สาระ บางครั้งต้องหนีไปดูหนัง อิอิ

พอโตขึ้นมาก็มีความรู้สึกว่าเรื่องหนังไม่ไร้สาระหากเราเลือกที่จะรับเอาสิ่งดีๆในหนังมาใช้

พอเป็นอัยการและต้องออกไปเผยแพร่ความรู้กฎหมาย พอหยอดมุขละครฮิตเมื่อไหร่ก็ฮาเมื่อนั้น แล้วก็เกิดความรู้สึกว่าหนังสือที่สำนักงานอัยการพิมพ์แจกนั้นน่าเบื่อเพราะชาวบ้านไม่ได้สนใจอ่านตำรากฎหมายที่เราอยากให้ชาวบ้านรู้ ก็เลยเขียนเองชุดแรกที่เขียนก็ได้ลงตีพิมพ์ใน "ดวงใจพ่อแม่" ฉบับปฐมฤกษ์เลย เขียนอยู่ประมาณ ๑ ปี ไม่มีเวลาเขียนเลยเลิกไป แต่ความที่มือบอนเขียนเก็บสะสมไว้ พอมาอยู่ภูเก็ตก็คิดทำเก๋ไก๋พิมพ์แจกควบกับหนังสือที่สำนักงานอัยการสูงสุดแจก จนเป็นตัวอย่างให้อัยการรุ่นน้องครับ

เนี่ยแหละความเป็นมา ยาวเหมือนเรื่องย่อไหมครับ อิอิ