ประมาณปี พ.ศ.2532ดิฉันได้ทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราวตำแหน่งครูอาสาสมัครชายแดนไทย-กัมพูชาทำงานลำบากมากประกอบกับเหตุการณ์บ้านเมืองไม่สงบการออกพื้นที่ชายแดนต้องเดินตามรอยทหารกลัวเหยียบกับระเบิดการทำงานต้องประสานงานกับชุดปฏิบัติการของทหารตลอดการกิน-นอนก็ต้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่ตัวเองปฏิบัติงานอยู่ ส่วนวันหยุดๆได้เดือนละ5 วันเท่านั้น ต้องทำตัวให้ชาวบ้านศรัทธา เป็นตัวอย่างที่ดี เปรียนเสมือนเป็นผู้นำชุมชนอีกคนหนึ่งทางหน่วยงานสั่งงานอะไรต้องได้ตามนั้นเขาจะให้เวลาการทำงานของเรา งานชิ้นนี้ประมาณกี่เดือนต้องเสร็จตามนั้น ถ้าไม่ได้ตามนั้นก็ต้องประเมินออก ถ้าทุกคนต้องการทำงานนี้ต่อก็ต้องมีใจรักในงานนี้  ส่วนเงินเดือน  7 เดือนเงินเดือนไม่ออกต้องยืมพ่อมาใช้ก่อนเพราะให้การทำงานเป็นปกติ แล้วเขาก็ตกเบิกให้ที่หลัง เพราะเรากลัวเขาจะเลิกจ้างเรา