ขอบคุณค่ะ นายช่างใหญ่
อย่าหมดหวังค่ะ คนเราเปลี่ยนกันได้ค่ะ : )
มัทคิดว่าปัญหาส่วนนึงเป็นเพราะพ่อแม่เองก็เห็นว่างานมันลำบาก เป็นเรื่องที่ไม่อยากทำแต่ต้องทำ
มัทชอบที่ท่านติชนัทฮันสอนว่า ให้ล้างจานเพื่อล้างจานอ่ะค่ะ
“การล้างจานมี ๒ แบบ วิธีแรก ล้างเพื่อทำความสะอาดถ้วยชาม วิธีที่สอง ล้างถ้วยชามเพื่อที่จะล้างถ้วยชาม”
...ถ้าหากว่าขณะล้างจาน เราไปคิดถึงแต่ว่าเดี๋ยวจะไปดื่มน้ำชา หรือคิดถึงเรื่องอื่นที่จะมาในอนาคต เราก็จะรีบล้างจานให้เสร็จๆ ไป เหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญเหลือเกินแหละ เราไม่ได้ "ล้างจานเพื่อล้างจาน" แล้ว และยิ่งกว่านั้น ตอนล้างจานเราก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่ด้วย เราไม่อาจจะเข้าถึงความมหัศจรรย์ของชีวิตขณะที่เรายืนอยู่ที่อ่างล้างจานได้ และถ้าเราล้างจานไม่เป็น ตอนที่เราดื่มน้ำชาเราก็ไม่ได้ดื่มน้ำชาด้วย เพราะเรามัวจะไปนึกถึงเรื่องอื่นเสีย เกือบจะไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเรามีถ้วยชาอยู่ในมือ ด้วยเหตุนี้เราก็เลยหลงเข้าไปอยู่ในโลกของอนาคต และจริงแล้วมันหมายความว่า เรามีชีวิตอย่างแท้จริงไม่เป็นเลยนิดเดียว"
- จากหนังสือ “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ”