เรียน ครูบา-เพิ่งมาถึงกรุงเทพฯตอนเจ็ดโมงเช้าวันจันทร์ที่ 19 พ.ย.นี้เอง) เพราะเมื่อคืนประมาณกำลังตัวเองผิดไปหน่อย(มากเลย)  หลังจากส่งครูบา-แม่หวีและน้องออยแล้ว คิดว่าน่าจะวิ่งรวดเดียวถึงกท.เลยไหว  ที่ไหนได้พอใกล้ถึงแก่งคอยเกิดอาการสมองไม่ค่อยสั่งการ ขับๆไปงงๆว่าเอ๊ะป้ายอะไรอยู่ข้างหน้า  ที่แท้รถบรรทุกนี่เอง เลยคิดว่าเอ  อย่างนี้เองมังคะที่เขาเรียกหลับใน อุ๊ยอันตรายมากเลยต้องจอดข้างทางทั้งสูด-ดมและทาน้ำมันไพล แล้วค่อยๆประคับประคองไปต่ออีกไม่ไกลก็ถึงปั๊มน้ำมันมีรถมากมาย มีร้านขายของตลอดคืน เลยแวะเข้าไปจอดล้างหน้ากะว่าหายง่วงคงไปต่อได้แต่สมองไม่ยอมสั่งการยังตื้ออยู่ เลยกะจะงีบสักครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยไปต่อ ที่ไหนได้มารู้สึกตัวอีกที่ตีห้าครึ่งพอดี   หลับรวดเดียวเลยเรียกว่าฟิวส์ขาดเลย  โชคดีที่ไม่มีเหตุร้ายใดๆตื่นมาตกใจนิดหน่อย แล้วเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเดินทางต่ออีกชั่วโมงเดียวถึงบ้าน  ดูท่าสามีงอนเล็กน้อย โถไปแค่ 7 คืนเท่านั้นเอง เดี๋ยวคราวหน้าถ้า-ไปเฮฮาฯภาคใต้สงสัยมีหวังกลับมาบ้านได้เป็นโสดแน่เลย  ไม่เป็นไรตอนนี้กลับถึงบ้านปลอดภัยแล้วแต่ก็เข็ดแล้วจ้า เข็ดจริงๆไม่ทำอีกแล้วเสี่ยงมาก  พอถึงบ้านก็รีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานเพราะมีประชุมตอนเช้า แต่ไปถึงที่ทำงานก่อนเวลาคิดว่าจะเข้ามารายงานแต่net เดี้ยง เลยต้องเข้าประชุมก่อน แล้วรีบกลับมาพบว่าเดี้ยงทั้งวันก็เลยหงุดหงิดนิดหน่อย-วันนี้ไม่ทราบเป็นอะไรหนังตากระตุกทั้งวันถ้าทางการแพทย์แผนใหม่เขาบอกว่าพักผ่อนไม่พอ  แต่จากสังหรณ์ที่เคยผ่านมาบอกว่าจะได้รับข่าวดี จะข่าวอะไรก็ช่างเป็นข่าวดีก็ดีใจแล้วค่ะ-เลิกงานรีบกลับบ้านแล้วมานั่งรายงาน-คิดถึงชาวเฮฮาฯที่รักและคิดถึงทุกๆท่าน ค่ะ(ใครไม่ได้ไปไม่รู้หรอกว่าพวกเรามีความสุขและสนุกกันแค่ไหน ดูเหมือนเล่นๆแต่มีสาระจ้า)