สวัสดีครับท่านพี่บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)
- อ้านบันทึกเสร็จแล้วและก่อนจะตอบแสดงความคิดเห็นของพี่ได้ต้องใช้เวลาอยู่นาน
- เนื่องจากน้ำตาแห่งความอาลัยอาวรณ์คิดถึงกันมันยังครุกรุ่นอยู่ในใจ
- เมื่อ 2-3 วันที่ผ่านมา พวกเรามีแต่รอยยิ้มแห้งมิตรไมตรีให้ซึ่งกันและกันอย่างไม่มีขีดจำกัด
- แต่กลับมาถึงบ้านแล้วอยู่คนเดียว เปิดอ่านบันทึกของหลายท่านแล้ว น้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไหลพรั่งพรูออกมา โดยไม่อายตัวเอง
- ตั้งแต่อ่านบันทึกของพ่อครูบาฯ ตอนที่ว่าไม่ได้กอดพ่อครูบาฯแล้วไม่มีแรงเหยียบคันเร่ง ยิ่งเห็นภาพแล้ว นำตาไหลอาบแก้มทันที เก็บความรู้สึกไม่ได้จริงๆ ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน
- ขอบคุณท่านพี่บางทราย พี่เปลี่ยน และทีมงานดงหลวงทุกๆท่าน ที่มอบสิ่งดีๆ ให้พวกเราชาวเฮฮาศาสตร์ และขอบคุณสวรรค์ที่เปิดโอกาสให้มี GotoKnow ครับ