ดีใจด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะ เท่าที่ติดตามมาเชื่อว่าการที่ร.พเชียงรายได้เป็นสถานที่อบรมแพทย์ ไม่ว่าจะสาขาไหน เราก็จะได้คุณหมอใหม่ที่มีแรงบันดาลใจดีๆ เพราะได้พบ ได้เห็น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆกับตัวเอง เห็นคุณค่าของการเป็นแพทย์ที่แท้จริง ตอนนี้กำลังอ่านหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวจากการเขียนของนักศึกษาแพทย์อังกฤษปีสุดท้ายเขียนสะท้อนความคิดจากการติดตามแพทย์รุ่นพี่ในบทบาทที่ตัวเองต้องออกไปทำงาน (เป็น shadowing role) ได้ซาบซึ้งกับความประทับใจที่เกิดจากการเห็นตัวอย่างจริงๆของแต่ละคน ซึ่งมีทั้งในแง่ร้าย เช่น การบอกข่าวร้ายกับคนไข้ที่เป็นมะเร็งแบบไร้ความนุ่มนวล (ทำให้ผู้เขียนช้อคและตั้งใจว่าเมื่อถึงคราวตัวเองทำจะไม่ทำแบบนั้น) หรือการได้เห็นรุ่นพี่ดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายและญาติทั้งๆที่ตัวเองก็รู้สึก suffer แต่ไม่แสดงให้คนไข้หรือญาติรู้เลย (แต่คนเขียนรู้เพราะคุยกันมาก่อน ทำให้ผู้เขียนประทับใจวิถีปฎิบัติแบบ professional นั้น) อ่านแล้วคิดถึงคุณหมอหน่อยกับบล็อกนี้มากๆเลยค่ะ หนังสือชื่อ
Today's Students, Tomorrow's Doctors ค่ะ ยืมมาจากห้องสมุดคณะแพทย์ม.อ.เรานี่เองค่ะ อยากแปลให้หมอไทยๆได้อ่านบ้างจังค่ะ