สวัสดีค่ะพี่กรเพชร

              ตั้งแต่อ่านบันทึกของพี่อย่างเพลิดเพลินมา  บันทึกนี้เป็นบันทึกที่แอมแปร์อ่านแล้วหนักใจที่สุด  ปัญหาการเขียนกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย  
               เรื่องนี้คือศึกหนักที่สู้ยากเหลือเกิน....  
               แอมแปร์ฟังคุณครูหลายคนเล่าเรื่องในโรงเรียนแล้วรู้สึกใจหายวาบอยู่ลึกๆ  การรู้สึกว่าตัวเองแก่แล้วนี้  ยังไม่น่าเสียใจเท่าการรู้สึกว่าเราไม่เข้าใจ  และไม่ทันความเป็นไปของคนที่เราสอน   เราจึงพูดอะไรไม่ตรงกับสภาพที่เขาเป็น
               ค่านิยมที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน  ทำให้เกิดสถานภาพ"แม่โดยไม่ตั้งใจ"ขึ้นมากมาย   และทำให้เกิด "ลูกที่ไม่เจตนา" อีกเป็นจำนวนมาก
               ในขณะเดียวกัน  ก็สร้างพิษร้ายของความหลง(คิดว่า) รัก ---->แบบฉาบฉวย  และการลวงกันไปลวงกันมา (กิ๊ก) ซึ่งเป็นวิธีคิดที่ทำลายระบบครอบครัว  ได้ดี และมีประสิทธิภาพยิ่ง
               ในฐานะครู   ความหวัง(สุดท้าย)  คือความรักที่ลูกมีต่อบุพการี  โดยเฉพาะผู้เป็นแม่   
               หากลูกไม่รักแม่  หรือแม่ไม่รักลูก     ก็ยากที่จะเหลืออะไรเป็นอุดมคติให้หวังได้อีก
               แอมแปร์จนด้วยเกล้า   ไม่รู้จะยกอะไรมาเป็นตัวอย่างความรัก  แบบ "ไม่มีเงื่อนไข"   และไม่รู้จะเอาความรักของปุถุชนชุดไหนมาเป็นตัวแบบที่ "พึงศรัทธา  ที่พิสูจน์ได้ด้วยชีวิต" เช่นนี้อีกแล้ว
              หนนี้จบเอาดื้อๆแบบจนปัญญาจริงๆนะคะ พี่กรเพชร