- เมื่อวันจันทร์ผมเดินทางจากขอนแก่นไปอ่างห้วยไผ่เพื่อนำถังใส่น้ำแข็งและน้ำดื่มแบบแก้วพลาสติกที่เหลือจากงานศพคุณแม่ไปบริจาคในงานเฮฮาศาสตร์จำนวน 5 กล่อง แล้วก็เดินทางไปเก็บข้อมูลรายทางกว่าจะถึงมุกดาหารก็เกือบค่ำ เพื่อโทรมาว่า แม่ของเพื่อนรุ่นน้อง มช. เสียแล้ว ให้ไปร่วมงานสวดด้วยกันค่ำนี้
- เมื่อซืน เช้าๆผมขับรถไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อพบน้อง "เอก" นักพัฒนาผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเครือข่ายอินแปง ขับรถมาจอดพรืด ยกมือใหว้ แล้วบอกว่า พี่..พ่อผมอยู่โรงพยาบาลมุกดาหาร ผมกำลังจะเอาอาหารไปให้พ่อ แล้วจะบึ่งรถไปสกลนครเพื่อประชุมเครือข่ายประจำปี เย็นวันนั้นเอเลิกงานก็ชวนคุณเปลี่ยนไปเยี่ยมกัน ท่านเป็นอดีตครู นั่งบนเตียงคุยจ้อเลย เมื่อทราบว่าทำงานกับลูกชายก็คุยใหญ่ ดูท่าทางข้างนอกแล้ว ตามสายตาผมก็ว่าท่านยังดูดี ยังมีหัวเราะ ยิ้มแย้ม
- เมื่อเช้าผมเปิดคอมก็พบบทบันทึกสะเทือนใจของท่านอาจารย์หมอ JJ อาลัยถึงคุณแม่มานีที่จากไปอย่างสงบนิ่ง เหมือนคอยการกลับมาของลูกและสัมผัสกันเป็นครั้งสุดท้าย ที่อาจารย์หมอกลับมาจากการทำงาน ท่านไปลับแล้ว แม้ว่าผมไม่รู้จักท่านอาจารย์หมอเป็นการส่วนตัวแต่ก็แวะเวียนไปเรียนบันทึกจากท่านเสมอ และท่านเพิ่งจะเข้ามาทักทายบันทึกผมเมื่อวานนี้เอง คุณแม่มานีจากไปด้วยอาลัยยิ่งของคุณหมอ ..
- กลางวันวันนี้เอง น้องจาก กป.อพช. ขอนแก่นโทรมาบอกว่า ที่พี่นัดกับพี่เปี๊ยก บำรุง บุญปัญญา ว่าจะมาคุยกันเพื่อเตรียมพี่เปียกขึ้นอ่างห้วยไผ่ ในเฮฮาศาสตร์ พี่เปี๋ยกอยากทราบรายละเอียดนั้น พี่เปียกไม่ว่างวันเสาร์เพราะต้องลงไปงานศพแม่คุณเดชา ที่กรุงเทพฯ เพื่อนที่ กป.อพช.อีกเช่นกัน ....
- เลิกงานวันนี้ผมเตรียมตัวพา อบตไปฝึกอบรมที่สกลนครพรุ่งนี้เช้ามืด และเตรียมทะยอยเก็บข้าวของนำกลับบ้านขอนแก่น เพื่อเอาสมบัติกลับบ้านก่อนที่จะปิดโครงการสิ้นเดือนนี้ เสียงโทรศัพท์ดังตอนหกโมงครึ่งว่า พี่..พ่อพี่เอกเสียแล้วที่ ร.พ.มุกดาหาร ...
- มันเป็นสัปดาห์ใบไม้ร่วงจริงๆครับท่านครับ
- ย้อนกลับมาหาตัวเองว่า ... สรรพสิ่งนั้นไม่เที่ยงหนอ.. ขอร่วมอาลัยให้กับคุณหมอ JJ ถึงการจากไปของคุณแม่มานีครับ