เห็นรูปสวยๆ แล้วชื่นใจ ยิ่งได้อ่านบันทึกของ อ.แป๋ว มันรู้สึกเหมือนกับว่าเรากำลังอยู่ ณ ที่นั้นๆ เลยค่ะ ความงดงาม สิ่งดีๆ ที่ประทับอยู่ในใจ มันยิ่งตอกย้ำให้เราจำภาพและเหตุการณ์ไม่มีวันลืม

โอ้ เขียนอะไรด้วยความซาบซื้ง อ.แป๋วจะซึ้งด้วยไหมคะ

ว่าแต่ วากาแหมะ เมืองไทยมีขายไหมคะ รวมทั้งน้ำยูสุ จะไปหาซื้อได้ที่ไหนคะ

วากาแหมะเวลาโดนน้ำขยาย พองตัวจนน่าตกใจ ราดด้วยน้ำสลัดที่เป็นซิอิ๊วถั่วเหลืองของฟูจิ ยิ่งอร่อยสุดยอด ไม่กล้ารับประทานทุกวัน เพราะกลัวสาหร่ายหมดค่ะ ยังไม่ได้ทำมิโสะซุปแลยค่ะ

คิดถึง อ.แป๋ว ฝากความคิดถึงให้พี่รักด้วยนะคะ วันแรกนั่งเครื่องบินติดกับพี่รัก กวนใจพี่เขาเยอะ เพราะลุกเข้าห้องน้ำบ่อยค่ะ นมเปรี้ยวตอนหัวค่ำทำพิษ