7. sasinanda
สวัสดีครับพี่
- ขอบคุณพี่มากๆ เลยครับ ที่ช่วยถ่ายทอดประสบการณ์ และแลกเปลี่ยนกันนะครับ ได้ัรับรู้อะไรลึกๆ เพิ่มขึ้นครับ
- ผมชอบแนวคิดนี้จังครับ
คุณภาพเป็นตัวกำหนด และเชื่อมโยงกับมาตรฐานการผลิต เพียงแค่สั่งให้เกษตรกรหันไปปรับปรุงพัฒนาพันธุ์ด้วยตัวเอง คงไม่ใช่ทางออกที่ดีมากนัก สิ่งที่ดีและการันตีได้มากกว่าก็คือ ต้องเข้าไปสอน เข้าไปคลุกคลี สร้างการยอมรับ และมองเห็นประโยชน์ยั่งยืนร่วมกันในวันข้างหน้า - เมื่อเค้าเข้าไปถึงผู้ผลิตจริงๆ หมายถึงว่าเข้าถึงหัวใจของชุมชนแล้วได้รับการตอบสนอง จนอยู่ตัวแล้ว จะทำให้เกิดการยอมรับจนได้้รับประโยชน์ร่วมกัน อยากให้รัฐลงไปแบบนี้บ้้้างเหมือนกันครับ
- ส่วนเรื่องเมล็ดพันธุ์นั้น เรื่องนี้เป็นเรื่องที่จุกพอสมควรครับ เพราะหากพี่ไปซื้อข้าวโพดกระป๋องมา แล้วปลูกเสร็จได้รับผล แล้วพี่เอาเมล็ดพันธุ์นั้นจากฝักที่ปลูกไป ปลูกอีกรอบนะครับ อัตราการงอก การได้รับผล คนละเรื่องจากที่ซื้อมาในรอบแรก คงต้องลองทำดูครับ เพราะแนวทางนี้เป็นแนวทางทางธุรกิจครับ ดังนั้น หากอยู่ไปนานๆ หลายๆ รุ่นเข้า เกษตรกร จะไม่มีทางเหลือเมล็ดพันธุ์ดังเดิมเลยครับ หากเรานักวิจัยพันธุ์พืชไม่สนใจให้ความสำคัญในจุดนี้ เพราะแน่นอนว่า ยางล้อรถยนต์ หรือหลอดไฟนั้นไม่มีหลอดไหนจะใช้ได้ตลอดชีวิตครับ แน่นอนว่าเค้ากำหนดไว้แล้วว่าวันไหนจะต้องดับ คอมพิวเตอร์ก็เช่นกันครับ ที่เราซื้อกันอยู่ใช้กันอยู่มีอายุขัยทั้งสิ้นครับ เพราะแนวทางทางด้านธุรกิจ เรื่องการขาย กำไร ขาดทุนผูกติดอยู่ด้วยครับ
- ผมจำน้องแหลม ที่ออกในรายการ คนค้นคน เรื่องอรหันต์ชาวนา เค้าบอกว่า เค้าจะต้องเก็บเมล็ดพันธุ์เอง ซึ่งผมว่าก็ถูกต้องของเค้านะครับ และนี่คือแนวทางที่เกษตรกรควรจะทำ โดยมีรัฐเป็นพี่เลี้ยงที่ดี ในเรื่องนี้
- สำหรับการให้ธรรมชาติจัดการ กำจัดกันเองเพื่ออยู่ร่วมแบบพึ่งพาและเป็นความสัมพันธ์แบบห่วงโซ่อาหาร มีเหยื่อมีผู้ล่านั้นผมชอบมากๆ เลยครับ
- ในนาข้าวของประเทศไทยบ้านเรา หากเราปล่อยไว้เราจะเจอแมลงอยู่สองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งคือมีประโยชน์ต่อข้าว อีกกลุ่มคือ มีโทษต่อข้าว หากเราปล่อยให้เค้าอยู่ด้วยกัน เค้าจะจัดการกันเอง แต่หากเราใช้สารเคมีเราก็ทำลายเค้าทั้งสองกลุ่ม นิเวศเพี้ยนทันที คราวนี้เราก็ติดโดยต้องฉีดตลอด แล้วผลกระทบต่อน้ำ ต่อดิน ต่อสภาพนิเวศก็เปลี่ยนไป
- แล้วพืชชนิดอื่นๆ ก็เป็นเช่นนั้นเช่นกันครับ
- จริงๆ เราน่าจะลองหันมาทบทวนตัวเราดูว่า เราผลิตอะไรได้บ้าง อะไรไม่ไ้้ด้บ้าง ร่วมมือกันระหว่างรัฐเอกชน และประชาชน เพื่อการเกื้อกูลและพึ่งพากัน เราจะพบจุดที่เราควรจะปรับปรุงร่วมกันครับ
- การทำงานร่วมกันจึงสำคัญมากๆ เลยครับ หากเราบริหารใจ บูรณาการใจ ร่วมกันไม่ไ้ด้ เรายากที่จะบูรณาการงานวิจัยร่วมกันได้ครับ
- ร่วมแลกเปลี่ยนกันต่อนะครับ แลกเปลี่ยนกับพี่สนุกดีครับ แนวทางการเกษตรนั้นเป็นทรัพย์สมบัติของประเทศเลยครับ
- ทรัพย์ในดิน สินในน้ำ มีทั้งดิน และทั้งน้ำ น้ำจืด กร่อย เค็ม ครบเลยครับ
- ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว ก็ทำนองเดียวกันครับ
- ขอบคุณพี่มากครับ