ขอบคุณที่มีข้อความนี้ออกมา   เพราะเป็นสิ่งที่ดิฉันเองคิดมากอยู่ตลอดเวลาแต่ไม่กล้าเขียนตรงๆ แต่การที่ได้มีอย่างน้อย 1 คนที่คิดคล้ายเราและเขียนได้โดยใจที่สุด   ก็เหมือนได้แสดงออกไปบ้าง เหมือนได้ปลดปล่อยความคิดฟุ้งซ่านออกไปบ้างเหมือนกัน  ถึงอย่างไรในทุกวันนี้   ก็ยังนึกหวั่น ๆ  แทนที่จะได้คิดทางบวก ก็ต้องมามัวพวงกับทางลบอยู่ด้วย  แต่ก็พยายามปลง  และคงทำต่อเหมือนเดิม  เพราะไม่ใช่ใช่ครั้งแรกที่เป็นเช่นนี้.. และเห็นด้วยกับข้อเสนอของท่านชายขอบ