ต้องขอบคุณคุณ แก่นจัง  มากค่ะที่เข้ามาลงความเห็น ทำให้บันทึกนี้กลับมาแสดงในศูนย์รวมข้อมูล

ไม่งั้นไม่ได้มาคุยด้วยแน่เลย เขียนจนลืมไปแล้ว : )  

ก่อนอื่นต้องขอบคุณคุณ Mr.Direct, พี่หมอนนท์(เพื่อนร่วมทาง), อ.หมอสกล (Phoenix), อ. ขจิต แล้วก็คุณแก่นจัง สำหรับความเห็นนะคะ น่าสนใจมากค่ะ

ขอบคุณแล้วก็ต้องขอโทษต่อที่เข้ามาตอนช้า : P

มีประเด็นที่อยากสานต่อ ประเด็นเดียวคือ ความเห็นของคุณMr.Direct ที่ว่า

"ความเป็นตัวเรายังคงสะท้อนจากความทรงจำของคนรอบข้างครับ"

อันนี้บางทีเศร้าค่ะ เพราะ ความจริงที่เกิดขึ้นที่มัทเห็นที่นี่ในบางกรณีคือ เมื่อจำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว ในกรณีคนไข้ dementia อัลไซเมอร์ นะคะ กลับกลายเป็นว่าคนที่เห็นว่าเราไม่เหมือนเดิม รับไม่ได้ค่ะ

คนที่เคยไปนั่งสภากาแฟ ไปทำกิจกรรมอะไรก็ตามกับเพื่อนนั้น มักจะต้องหยุดคบกับเพื่อนเก่าค่ะ เพราะเพื่อนเศร้าบ้าง หงุดหงิดบ้าง ทำใจไม่ได้ที่ เราไม่เหมือนเดิม

เพื่อนที่คบหลังจากเป็นอัลไซเมอร์กลับเป็นเพื่อนกลุ่มใหม่ค่ะ 

ไม่ทราบว่าในสังคมไทยเป็นอย่างไรบ้าง จะเห็นอนิจจังแล้วรับได้มากกว่ารึเปล่าก็ไม่ทราบ