ผมอาจจะมองในทิศทางที่ไม่เหมือนชาวบ้าน โดยมองว่าเป้าหมายปลายทางของการศึกษาตามอัธยาศัยคืออะไร ถ้าบอกว่าการศึกษาตามอัธยาศัยมีเป้าหมายที่ช่วยให้คนมีความรู้มากยิ่งขึ้น รอบรู้ขึ้น พูดง่าย ๆทำให้คนฉลาดขึ้นและสามารถนำความฉลาดไปใช้ในชีวิตประจำวันในเชิงของการแก้ปัญหาหรือการพัฒนา ถ้าเป้าของการศึกษาตามอัธยาศัยเป็นลักษณะนี้ ผมคิดว่าระบบไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญกว่าระบบคือ รูปแบบของกิจกรรมควรเป็นอย่างไรและช่องทางที่ผู้ต้องการใช้บริการควรดำเนินการอย่างไร? ซึ่งรูปแบบและช่องทาง น่าจะแตกต่างกันในแต่ละบริบท