สติกับตะวัน

อันฟากฟ้าสีครามงามสง่า

เมื่อเมฆาบังบดไม่สดใส

ดั่งจิตหมองเดี่ยวโดดสลดใจ

เหมือนเทียนไขไส้ขาดน่าหวาดกลัว

 รอสักหน่อยคอยวันตะวันส่ง

ความมืดคงสลายไม่สลัว

ระหว่างรอระหว่างวันระหว่างกลัว

ทำอย่างไรจะคล้ายบัวรอตะวัน

   จะมืดดับกลับสว่างคือทางโลก

จะทุกข์โศกแล้วสุขใจใช่เสกสรร

โลกก็เป็นเช่นนี้ทุกวี่วัน

กระทบกันเรื่อยไปไม่รั้งรอ

  สติดีรู้ทั่วทั้งตัวอยู่

ตั้งจิตสู้รู้ทันเช่นนั้นหนอ

เหมือนตะวันส่องกระจ่างสว่างพอ

ทุกหลุมบ่อหุบเหวไหนไม่กลัวเลย

.........โยคีน้อยด้อยปัญญา แก้ปริศนาพี่โยคีได้แค่นี้ค่ะ