ก่อนอื่นขอขอบคุณคุณวิสิษฐ์, คุณหมอนักวิ่ง,อ.ลูกหว้าและคุณพลเดชมากค่ะ  กำลังใจมาแล้วที่มีคนเข้ามาอ่านเรื่องราวของพยาบาล  จะได้มีแรงเล่าให้ฟังอีกนะคะ

การสร้างเด็กมอ 6 คนหนึ่งให้จบมาเป็นพยาบาลซักคนนึงนี้  อยากบอกว่า มันเป็นเรื่องที่คนที่ปลุกปั้น และสร้างมาไม่สามารถทำคนเดียวได้  เด็กคนหนึ่งจะจบออกไปเป็นพยาบาลวิชาชีพได้ดีหรือไม่ขึ้นอยู่กับตัวของเด็กเองเป็นเรื่องใหญ่  ครู พี่ๆในวิชาชีพหรือโรงเรียนพยาบาลเป็นส่วนส่งเสริมให้เด็กได้พัฒนาด้านความรู้  ทักษะการปฏิบัติและจริยธรรม  ซึ่งในส่วนตัวตรงนี้คิดว่าสำคัญที่สุด  การเป็นพยาบาลไม่ใช่อาชีพที่สุขสบาย  แต่งเครื่องแบบสีขาวสวย  ดูบริสุทธิ์เป็นนางฟ้านะคะ  งานพยาบาลจมอยู่กับความทุกข์  ความไม่สุขสบาย  ความเจ้บปวด  และอื่นๆ ของผู้ที่เจ็บไข้  พยาบาลไม่สามารถปฏิเสธหรือไม่รับรู้เรื่องเห่านี้ได้  ขีดหมวกสีดำที่อยู่บนศีรษะของพยาบาลคือการรับรู้ความทุกข์ของผู้ป่วยเสมือนหนึ่งเป็นทุกข์ของตนเอง

วันนี้เล่าต่อเท่านี้ก่อนนะคะ  มีงานต้องทำค่ะ

ขอบคุณคนอ่าน

                                                           วราภรณ์