สวัสดีค่ะพี่หน่อย

วันนี้ว่าจะเข้ามาอ่านเฉยๆ  เจอบันทึกพี่หน่อยแอมแปร์รีบล็อกอินเข้ามาหาก่อนเลย  ตอนนี้อาการปวดหัวดีขึ้นหรือยังคะ  พี่หน่อยนอนพักเยอะๆนะคะ  พี่หน่อยนอนดึกป่าวคะ

ชอบที่พี่หน่อยบอกว่าเอาผ้าโปะหัวตอนนอนจัง  ผ้าบิดน้ำอุ่นหมาดๆ  หรือผ้าชุบน้ำธรรมดาคะ  แอมแปร์เคยเอาโอเดอโคโลญจน์ โฟร์เซเว่นวันวัน (จิ๊กเอ๊ยยืมของแม่...  แฮ่ะ...) เหยาะในน้ำ  หอมๆเย็นๆดี  แต่หอมแป๊บเดียว ขวดนึงตั้งแพง 

พี่หน่อยเคยเป็นแบบนี้มั้ยคะ  คือเวลาไปหาหมอ  ลืมหมดเลยว่าจะบอกหมอว่าอะไร  บอกได้แต่อาการที่เด่นอยู่ตอนนั้น  เช่น เจ็บคอ(แทบแย่แล้วหมอ)  มีไข้เมื่อตอนกลางวัน (แต่พอมาถึงคลีนิกหมอ  มันหายไปเฉยเลยค่าคุณหมอ)  เป็นต้น  

บอกหมอไปเสร็จแล้วก็กลุ้มใจอะค่ะ  กลัวหมอคิดว่าเป็นนิดเดียว  คือเราก็มั่นใจว่าเราเป็นเยอะนะเนี่ย  อาการมันรวมมิตรมากเลย    พวกภูมิแพ้ที่ส่งผลกับทางเดินหายใจน่ะค่ะ  ทำให้กลายเป็นจามเทวี   (เด็กเล็กที่โรงเรียนมัธยม  เคยเรียกว่า แอมแปร์ว่าอาจารย์อั๊ดจิ้ว  อิอิ   โดนจับหักคะแนนเรียบเลยนี่แน่ะ  : )  )

มีอยู่ทีนึง ที่แพ้ยา   อาการมันซับซ้อนสับสนมาก  แล้วต้องไปหาคุณหมออีกคน  เพราะคนเดิมไม่อยู่  แอมแปร์เขียนเป็นสคริปต์เลย  พอไปถึงก็ควักสคริปต์ออกมาอ่านให้หมอฟังเป็นข้อๆ   พออ่านจบก็ถามคุณหมอด้วยความเคารพว่า  "ขอโทษนะคะ  พอดีเขียนยาวไปหน่อยค่ะ  ไม่ทราบคุณหมอพอจะเข้าใจมั้ยคะ "  

คุณหมอใจดีนั่งฟังยิ้มๆ จนจบ   แล้วบอกว่า 

"ถ้าถามตอนจบว่า"เข้าใจมั้ย"เนี่ย  ......ต้องเป็นครูแน่เลย   ใช่ป่าวคับ" 

แอมแปร์ลืมตัวหัวเราะก๊ากเลยอ่ะค่ะ

ปล.  และพอเฉลยว่าเป็นครู   คุณหมอหัวเราะฮ่าๆๆๆ  ดังกว่าแอมแปร์อีกอะค่ะ    อิๆๆๆ  : )