เห็นอาจารย์นั่งเขียนกลอนตอนยามบ่าย

พาจิตใจสบายเป็นนักหนา

ด้วยความหวังที่รอคอยคล้อยเคลื่อนมา

ให้วิญญาจีรังและยั่งยืน

ส่วนหนูเองชอบแต่งกลอนในยามเช้า

กลิ่นเดือนดาวเริ่มคล้อยหายใครจะฝืน

ดวงจันทราเริ่มลาลับจากค่ำคืน

สุริยาส่องแสงฟื้นยามทิวา

เขาว่ากันนักกวีมีจิตใจ

ที่อ่อนไหว..อารมณ์...แสนหรรษา

นำอักษรมาเรียงร้อยอักษรา

แสนศรัทธา...ในรส....สุนทรี

หนูจึงแวะมาร่วมแต่งคำประพันธ์

เชิงสร้างสรรค์..ในบันทึก...อาจารย์นี้

พาจิตใจ...ชุ่มชื่น...รื่นฤดี

ขอให้มี...แต่สุข...ทุกคืนวัน

         *สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ยูมิ .....หนูแวะมาแต่งกลอนด้วยเจ้าค่ะ.......อาจารย์สบายดีไหมค่ะ.....จะคอยติดตามผลงานอาจารย์ไปเรื่อยๆเจ้าค่ะ

           เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ----------> น้องจิ ^_^