สวัสดีค่ะอาจารย์ภีรกาญจน์

เมื่อไม่กี่วันดิฉันเพิ่งคุยกับพี่ที่นั่นค่ะ  การอยู่ห่างไกลนี้ก็ทำให้เป็นห่วงกังวล  แต่ได้คุยโทรศัพท์แล้วก็ค่อยคลายกังวลลงไปบ้าง  จากนั้นก็กลับมากังวลใหม่ในเวลาไม่นานนัก  ได้แต่หวัง(และหวังเหลือเกิน)..ว่าภาวะเช่นนี้จะผ่านไป  เหมือนกับที่เคยผ่านมา และผ่านไปแล้วในอดีต

ขอแสดงความเสียใจอย่างสูงกับครอบครัวของนักศึกษาที่สมาชิกในครอบครัวต้องจากไปด้วยนะคะ 

คุณพ่อดิฉันบอกว่าโลกเป็นเช่นนี้มานาน      ลูกต้องเตรียมตัวให้พร้อม  ดิฉันไม่ได้คิดอะไรจนผ่านชีวิตมาข่วงหนึ่งก็ได้เห็นว่าไม่ใช่เฉพาะเตรียมพร้อมที่จะอยู่อย่างเดียว แต่ต้องพร้อมที่จะไปด้วย  ดิฉันทำใจให้นิ่งไม่ได้มากนัก เพราะเมื่อเรามีบุคคลอันเป็นที่รัก  เราก็ย่อมห่วงกังวล 

แต่เมื่อได้เห็น"โลก"ตรงหน้า ก็พอจะเข้าใจ....  อ่านบันทึกนี้ของอาจารย์ก็ยิ่งรู้สึกเข้าใจและชื่นชมวุฒิภาวะทางใจของอาจารย์นะคะ  

ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อาจารย์นับถือ จงปกปักรักษาอาจารย์และครอบครัวนะคะ