ก่อนอื่นก็ขออนุโมทนาที่คุณโยมsasinanda บอกว่าชอมอ่าน... อาตมาก็เขียนไปตามประสบการณ์ และความรู้สึกส่วนตัวบ้าง ตามทฤษฎีวิชาการหรือเรื่องราว ซึ่งได้เล่าเรียนหรือได้ฟังได้อ่านมาบ้างเท่านั้น... ไม่ค่อยจดจ่อที่จะเสนอขายประเด็นใดเป็นกรณีพิเศษ
โรคประจำตัว จะคอยบั่นทอนความมุ่งมั่นบางอย่างในขณะนั้น... ถ้าโรคประจำตัวแรงกล้าก็อาจทำให้คนนั้นรู้สึกท้อถอยและเบื่อชีวิต...
อาตมามีเพื่อนรุ่นเดียวหลายคนที่มีโรคประจำตัว... ที่เป็นพระอยู่วัดนั้นไม่ค่อยกังวลมากนักเพราะตัวคนเดียว...
เพื่อนที่เป็นโยมอยู่บ้าน แต่งงานไม่นาน ลูกยังเล็ก น่าเห็นใจสุดๆ แต่ก็ได้แค่ให้กำลังใจเท่านั้น...
อาตมาก็เกือบจะไม่ฉันยาเลย พวกพาราฯ แก้ไข้หวัดทุกจำพวกไม่ฉันเด็ดขาด เพราะแสลงกับยากลุ่มนี้ ฉันแล้วก็ปวดเอวปวดหลังสุดๆ เคยนอนกลิ้งในห้องเพราะฉันยาพาราฯ ไข้หวัดเมื่อหลายปีก่อน... แต่ถ้าไข้หวัดหนักๆ ก็มักจะซื้อพวกยาเขียว (ยาสมุนไพร) ใช้น้ำล้างข้าวสารเป็นน้ำกระสาย...
ยกเว้นคือ ยาลม ยาหอม เดียวนี้ชอบยากลุ่มนี้ จะช่วยคุมธาตุได้... สมัยก่อนยากลุ่มนี้จะแจกญาติโยมสูงอายุ... เดียวนี้ก็มักจะเก็บไว้ฉันตอนรู้สึกแพ้อากาส...
อาตมาชอบบ่นกับน้องๆ ว่า แก่แล้ว แต่พวกน้องๆ ว่ายังไม่แก่... ดังนั้น ความรู้สึกแก่หรือไม่แก่ อาจอยู่ที่ความเป็นอยู่และสุขภาพเป็นสำคัญ...
เจริญพร