สวัสดีคะพ่อครู
- เห็นหัวข้อรีบเข้ามาเลยคะ..เพราะเป็นคนรักหมา...ที่บ้านเคยเลี้ยงหมาแค่ตัวเดียวคะ..รักกันมาก..อยู่ด้วยกันมา 13 ปี พอมันตายลงพ่อก็ไม่ให้เลี้ยงอีกเลย...(ลูกๆ...แยกย้ายไปเรียนหนังสือด้วย...ฉันว่าการฝึกให้เด็กรักธรรมชาติ...ต้องเริ่มให้เลี้ยงหมาก่อนคะ...ถ้าเขารักมันดูแลมันได้...เขาก็จะเอื้อเฟื้อต่อเพื่อนมนุษย์ได้ด้วยคะ)
- แต่ไม่เหงาคะเวลากลับบ้านทีไร...หมาเพียบคะ..หมาบ้านอื่น...ที่หลงคารมตามมาถึงบ้าน
- เพื่อนเคยบอกว่า...ฉันเป็นพวกสุนัขสัมพันธ์คะพ่อครู...เพราะกับคนนี่ฉันจะเฉยๆ...แต่เจอหมาไม่ได้ต้องรีบเข้าไปทัก...(ไม่รู้นี่เป็นคำชมหรือไม่คะ...อิอิ)...
- ไม่ว่าไปที่ไหน...ฉันชอบคุยกับหมาคะแล้วพบว่า...หมาไทย....หมาฝรั่งคุยภาษาเดียวกัน...ฉันทำให้เพื่อนงงคะ...เพื่อนบอกว่าหมาฝรั่งนี่จะถูกฝึกมาไม่ให้สนใจคนแปลกหน้า...(หมาฝรั่งมันไม่ค่อยจะกระดิกหางคะ.)..แต่ทำไมมันเดินตามฉันและให้จับและเลียมือ...เลียหน้าฉัน...ฉันเลยสรุปได้ว่าฉันเป็นพวกเดียวกับหมาอิอิ
- พ่อครูคะ...สื่อสารกับหมานี่ง่ายกว่า...สื่อสารกับคนคะ...หมานี่เวลา...เราทุกข์...สุข...มันรู้คะ...มันเศร้ากับเรา...ยิ้มกับเรา...หมามันรู้ด้วยคะว่าใครเป็นมิตรเป็นศัตรู
- แต่คนสิคะพ่อครู...เห็นยิ้มๆพูดหวานกับเรา...ในใจเขาคิดอะไรเราไม่ยักรู้เลยคะ