โดนใจครับ เพราะในชนบทแม่ฮ่องสอนที่ผมอยู่นี้ ผู้มี “ความรู้” มักจะกร่างกันมั่กๆ เป็นน้ำล้นแก้วกันเยอะ แตะอะไรไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะบุคลากรด้านการศึกษา ไม่รู้ว่าอะไรทำให้อัตตาพองโตกันอย่างนี้ แล้วเราจะมีหนทางใด ช่วยให้เขาพ้นทุกข์จากหลุมพรางที่ว่านี้ล่ะครับ