สวัสดีอีกทีค่ะพี่บางทราย

ขอบพระคุณพี่บางทรายมากๆนะคะ ที่กรุณาแวะมาแทบทุกบันทึกที่แอมแปร์รัก 

แอมแปร์รักบันทึกทั้งสี่บันทึกที่เขียนไปนี้นะคะ  เพราะเป็นบันทึกที่เขียนจากหัวใจ  ถึงลูกศิษย์หนึ่ง  ถึงผู้ที่จะเป็นพ่อแม่คนในอนาคตหนึ่ง  ถึงผู้รู้และเข้าใจหัวใจของภูมิปัญญาไทยหนึ่ง  และถึงทุกคนที่สามารถช่วยกันให้เกิดการรู้เท่าทันการสื่อสารได้อีกหนึ่ง  

แอมแปร์เขียนในฐานะคนธรรมดา ที่อยากทำหน้าที่ให้สุดกำลังที่มี และแอมแปร์ก็มีกำลังเท่านี้จริงๆ  คือเท่าที่บ่นเพ้อพร่ำไปอยู่ในบล็อก

และเมื่อมี "คนที่ไม่ธรรมดา"  อย่างพี่บางทรายแวะเข้ามาอ่าน  และให้กำลังใจว่าสิ่งที่แอมแปร์เล่ามาเป็นความรู้   (และถึงจะตกอยู่เกลื่อนต้น  พี่ก็ไม่มองเป็นสิ่งไร้ค่า)    แอมแปร์ย่อมต้องดีใจจนออกนอกหน้า เป็นธรรมดา อะค่ะ  : )