อ่านตอนต้นๆแล้วรู้สึกปิติไปด้วยนะคะ อาจารย์เต็ม

แต่พอถึงตรงความคิดปรุงแต่ง อ่านแล้วหัวเราะหึ หึ คิดถึงว่านี่แหละนะ ความเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องวางแผนเวลาจะทำอะไร สุดท้ายคิดไปคิดมา อุปสรรคเยอะนัก (ทั้งๆที่ยังไม่ทันเริ่มทำเลย) ก็เลยไม่เริ่มดีกว่า เทียบกับเด็กๆที่คิดปั๊บ ทำปุ๊บ ไม่ต้องคิดผลได้ผลเสียวางแผนมาก เราคงต้องเอามาผสมกันนะคะ

ขอบคุณอาจารย์เต็มที่เขียนเล่านะคะ อ่านแล้วรู้สึกเลยว่า เรื่องบางเรื่องที่ดูเหมือนเป็นเพียงการกระทำอะไรสักอย่างปกตินี่แหละ ผสมกับความคิดอะไรบางอย่างออกมา ทำให้คนอ่านคิดอะไรต่อได้ตั้งเยอะเลยค่ะ