เหมือนฝันเท่านั้นฤา

เหมือนจะจบลงด้วยดีอย่างที่หวัง
แต่กลับพังภินทร์ไปไม่เป็นท่า
เมื่อรักร้างห่างไกลในพริบตา
ประหนึ่งว่าโลกมืดมิดสนิทลง

สนิทลงปลงแล้วพาแคล้วคลาด
ที่หมายมาดมุ่งหวังมิดังประสงค์
จิตประหวัดกลัดกลุ้มใจใฝ่พะวง
อานิสงส์กรรมตามทันวันเวลา

วันเวลาผันผ่านไปไม่นานนัก
ใจเคยภักดิ์รักมั่นคงดั่งหินผา
กลับล้มครืนโถมถั่งดั่งธารา
มิเคยย้อนมาใหม่ไม่หวนคืน

ไม่หวนคืนฟื้นฝอยรอยรักเก่า
ไร้ซึ่งเงาเคล้าคลอใจให้ชื่นมื่น
เพียงอดีตคอยตอกย้ำทนกล้ำกลืน
ทุกวันคืนที่ผ่านพ้นคนเดียวดาย คนเดียวดาย พ่ายรักขอพักก่อน
หยุดเร่ร่อนพักผ่อนใจให้ห่างหาย
หวังเยียวยารอยแผลรักจักมลาย
แล้วค้นหาความหมายปลายชีวิต

ปลายชีวิตกำหนดไว้ให้ไร้คู่
ได้รับรู้รสขื่นขมพรหมลิขิต
ไม่เคยมีสักครั้งหนึ่งในชีวิต
ลงกลอนปิดประตูใจใต้ร่มโพธิ์

--------------