สวัสดีค่ะอาจารย์คะ

    เป็นบันทึกที่เยี่ยมยอด และชัดเจนมากค่ะ

ควรที่จะอ่านกันอย่างยิ่ง เพราะทุกคนจะมีญาติผู้สูงอายุกันทั้งนั้น

เราจะได้คอยระวังท่านไว้ล่วงหน้า แต่ก็ไม่ควรกังวลเกินเหตุ เพราะไม่ใช่ทุกคนจะเป็นค่ะ

อย่างญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง อายุ 95 แล้วก็ยังไม่เป็นอะไร เป็นแต่หลงๆลืมๆ พูดแล้วพูดอีก แต่จำทุกคนได้ดี โดยเฉพาะ จำเสียงคนได้แม่น เรื่องเก่าๆก็จำได้ แต่จะชอบหาของๆตนเอง หาไม่เจอและชอบหาว่ามีคนเอาไป เป็นอย่างนี้มา25ปีแล้ว แต่ไม่มีอะไรมากกว่านี้ค่ะ เป็นการหลงลืมธรรมดา

แต่คุณแม่เพื่อนที่เป็นโรคสมองฝ่อ ตอนนี้อายุ89ปี จะมีความสุขและหัวเราะกิ๊กกั๊ก เมื่อเห็นภาพเด็กๆในทีวีค่ะ  เพราะเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกอย่างเดียว  มีความทรงจำที่ฝังใจมากๆกับความน่ารักของลูกๆค่ะ ส่วนเรื่องดนตรีไทยที่ชอบและเล่นได้ดี กลับเฉยๆค่ะ ไม่สนใจ

ลูกสาว ที่เป็นเพื่อน ต้องไปเรียนธรรมะที่วัดมหาธาตุ และตอนนี้ ปลงได้ ทำใจได้มากค่ะ มิฉะนั้น จะเครียดมากค่ะ

กรณีตัวอย่างที่เล่าให้ฟังในบันทึกดูได้ที่นี่ค่ะ