สวัสดีค่ะ

 ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม งั้นขออนุญาตเล่าตอนต่อไปเลยนะคะ ตกกลางคืนของวันแรก ดิฉันแทบไม่ได้นอนเพราะสาระพัดเสียง ไหนจะกิ่งไม้ที่หล่นใส่หลังคาอย่างแรง ทำให้สะดุ้งสุดตัว รีบตั้งสติ แล้วคิดว่าอ้อกิ่งไม้ พอจะหลับตาลงอีกครั้ง ก็มีเสียงเหมือนโลหะหนักหล่นกระทบพื้น อันนี้ไม่รู้อะไร ก็ทำให้ตื่นสะดุ้งได้อีกครั้ง เป็นระยะ ๆ บางครั้งสุนัขหอนรับกันน่าใจหาย บางครั้งเสียงสัตว์เล็กต่อสู้กัน ก็นอนฟังไปเรื่อยๆ สุดท้ายเหมือนเสียงรถไฟทั้งขบวนวิ่งอยู่ในป่าเขานี้ ซึ่งทราบมาว่า ไม่มีทางรถไฟสายไหนผ่านเลย เลยเที่ยงคืนมานาน ดิฉันเลยจำคำของ           กัลยาณมิตรท่านหนึ่ง บอกให้ขอบารมีพุทธคุณ ธรรมคุณ และสังฆคุณคุ้มครอง จึงหลับและตื่นอีกครั้งตี 3 เตรียมนั่งสมาธิและสวดมนต์เช้าค่ะ