สวัสดีครับคุณปู

    สบายดีไหมครับ อิๆๆ เข้ามาอ่านถึงก็ปวดหัวเลยหรือครับ ก็ตั้งใจจะให้ปวดหัวอยู่แล้วนะครับ ปวดคนเดียวก็ให้คนอื่นปวดด้วยไงครับ จะได้ช่วยกันแบ่งเบาดีไหมครับ หากแบ่งเบาการปวดหัวกันหลายๆ คน ก็คงทำให้ภาระการปวดหัวของแต่ละคน นับว่าเป็นการกระจายการปวดกันแบบทั่วถึง คงเหมือนๆกับการกระจายการศึกษา ความมั่งมีกินดีอยู่ดี

    สำหรับปริญญาจริงๆ แล้วมันเป็นแค่ของแถมครับ เพราะลงลึกๆ ไปแล้วกระดาษช่วยอะไรไม่ได้นะครับ กระบวนการภายในเท่านั้น (กำลังภายใน) ที่จะงัดออกมาเพื่อต่อสู้กับปัญหา แปลงปัญหาให้เป็นปัญญาให้ได้ครับ เป็นปัญญาแล้วใช่ว่าจะครบวงจร ต้องมีการนำปัญญานั้นไปใช้ให้เกิดประโยชน์ครับ

    ชอบประโยคท้ายมากๆ เลยครับ เด็ด เผ็ด มันส์ ดื่มน้ำเย็นๆ ซักแก้วไหมครับ พร้อมดอกการศึกษาซักดอกไหมครับ

... เลิกเสียทีเถอะ กับค่านิยมผิดๆ ...  ปริญญา ก็แค่นั้น ... สถาบัน ก็งั้นๆ ... ที่เรียนนะ รู้หรือเปล่า ตัวตน ความต้องการตัวเอง จริงๆ หรือเปล่าว่า  แท้จริงๆ แล้ว ผู้เรียนรักชอบและถนัดอะไรมากที่สุด  ....

เหมือนได้กินแกงไตปลา กับผักในสวนสมรมเลยครับ เผ็ดหวี้ อิๆๆ แต่หรอยจังหูแหล่ะ....ยิ้มๆ ครับ

คุณปูคิดว่าแนวทางไหนที่จะขับเคลื่อนไปสู่การใช้ความรู้และทำให้เกิดการศึกษาแบบยั่งยืนที่คืนผลสู่ชุมชนอย่างแท้จริงได้บ้างครับ.....ในสภาพสังคมเราในปัจจุบันนี้นะครับ

ขอบคุณมากครับ