ปลื้มแทนจริงๆเลยค่ะ

 อ่านบันทึกของครูแอ๊วทีไร ฟ้าคิดถึงพี่สาวมากๆเลยค่ะ

ฟังเรื่องของเด็กๆแล้วรู้สึกดีทุกครั้ง เป็นผ้าขาวจริงๆ บางครั้งนึกไม่ออกว่าเราเคยเป็นแบบนั้นมาก่อนด้วยเหรอ เดี๋ยวนี้ใจถูกปรุงแต่งเยอะหลือเกิน