สวัสดีครับ
... การป้องกันเยาวชนของเราจากการถูก “ข่มขืน” ....
<ul>
รีบนำเยาวชนออกไปพบผู้คนและร่วมกิจกรรม ตั้งแต่อนุบาลไปเลยครับ และอย่าให้ขาดตอน ต่อเนื่องไปยัง ประถม มัธยม และอุดมศึกษา
ใช้กิจกรรมนำหน้า เพลาๆเรื่องตำรา แต่แสวงหาความรู้ ความจริง จากคน จากแหล่งเรียนรู้ใกล้ตัวให้มากๆ
ฝึกฝนการเป็น ผู้รับ/ผู้ให้ การช่วยเหลือเกื้อกูล ทำไปจนเขาเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆว่า ทุกสรรพสิ่งล้วนต้องอิงอาศัยกัน ไม่มีอะไรอยู่อย่างโดดเดี่ยวได้
สอนความรัก ความมีเมตตาโดยไม่ต้องพร่ำสอน เรียนไปแบบไม่รู้ตัว ไปกับกระบวนการเรียนรู้ใหม่ที่ไม่แยกให้ห่างไกลจากวิถีชีวิตจริง
เป้าหมายคือให้เขามีใจ "รักผู้อื่น" โดยเป็นไปเองโดยไม่เป็นการทำเพื่อเอาใจใคร หรือจากการต้องบังคับจิตใจ ให้ทำ
จัดโอกาสให้เด็กๆได้ใช้ศักยภาพที่ตนมี ไม่ว่าด้านใดๆ ทำสิ่งที่เป็นการให้ หรือ ช่วยเหลือผู้อื่น และให้มีการยกย่องตามความเหมาะสม
เด็กเคารพตัวเอง ภาคภูมิใจในตัวเองได้ ก็เพราะเราทำให้เขาเห็นคุณค่าในตัวเขา ไม่มีอะไรวิเศษเท่า กิจกรรมที่มีความหมาย และผูกพันกับชีวิตจริง
หลังจากนั้น สื่อ ICT หรือเทคโนโลยีทันสมัยบรรดามี ก็จะถูกใช้ให้ทำหน้าที่ เสริมสร้างความดี ไม่มีที่ว่าง และโอกาสที่ใครจะข่มขืนพวกเขาได้อีกต่อไป .. เพราะเขาจะเห็น ความไร้สาระ ของหลายสิ่งที่ทำๆกันอยู่ในปัจจุบัน อาจไปถึงขั้นหัวเราะเยาะ ความเหลวเละ ที่มีอยู่เกลื่อนเมืองในปัจจุบันก็ได้ครับ
</ul></span>
