จากการที่ได้อ่านบทความของ อ.สุมน อมรวิวัตน์ แล้วมีความคิดเห็นว่า...

     บทความนี้มีวัตถุประสงค์ในการพัฒนาครูอาจารย์ ให้มีความตั้งใจและเข้าใจนิสิตนักศึกษา มัศรัทธา มีจิตสำนึก มีความตระหนังภายในตัวของครูอาจารย์เอง

     ซึ่งในปัจจุบัน ครูอาจารย์ที่จะสอนดีจริงนั้นหายากถ้าเปรียบเป็นต้นไม้ อาจารย์ก็จะสอนนักเรียนเหมือนการทาบกิ่ง ซึ่งเป็นวิธีลัด เอาความรู้จากภายนอกมาทาบติด แล้วฉาบทาสมองของนักศึกษา ให้เติบโตตามกิ่งตอนที่ทาบติด ผลดอกที่ได้จึงไม่ใช่เยื่อในสายพันธ์ของตนเอง คือ การเรียนแบบนี้ นักศึกษานักศึกษาจะมีความรู้ ความคิดตามที่อาจารย์สอน และจะท่องจำเวลาสอบเท่านั้น เมื่อสอบเสร็จก็จะลืม เพราะไม่ได้เกิดจากความคิด ความรู้สึกของตนเอง

     จากบทความนี้ต้องการให้นิสิตนักศึกษา จบจากสถาบันที่มีครูอาจารย์ที่ดี มีจิตใจอ่อนโยน ไม่มีความเห็นแก่ตัว รักและเมตตาลูกศิษย์ คือ ครูที่มีจิตใจความเป็นครูสูง สอนด้วยใจรักไม่ใช่เพียงหน้าที่