สวัสดีครับท่านครูบาครับ

ฝากความระลึกถึงอาจารย์ ผ่อง เซ่งกิ่งที่รุ่งอรุณด้วยครับ รักใคร่กันมากครับ ทั้งตัวอาจารย์เองและภรรยาท่าน

ท่านชวนผมหลายครั้งแล้วให้ไปเยี่ยมรุ่งอรุณบ้าง ยังไม่ได้ไปสักกะทีครับ  ผมว่าที่นั่นคือโรงเรียนในฝันของผมเหมือนกัน คล้ายๆโรงเรียนเด็กที่กาญจนบุรีที่เอาปรัชญามาจาก Summer hill ของอังกฤษ แต่เป็นแบบไทยๆเรา  ผมว่ากระทรวงศึกษาควรจะสนับสนุนทางเลือกการศึกษาแบบนี้ให้มาก เหมือนกับโรงเรียนสัตยาสัย(หากสกดผิดขออภัยด้วยครับ) ที่สระบุรี

ปรัชญาการศึกษาของเรานั้นไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตพอเพียงเล้ย  หรือว่าคำว่าพอเพียงเป็นแค่ ตัวอักษรที่เขียนไว้เป็นของขลังเท่านั้น ที่นักการศึกษาส่วนใหญ่ชอบกล่าวถึงคำใหญ่ๆกันเกือบทุกประโยค แต่ทำอีกอย่างหนึ่ง.รุ่งอรุณจึงเกิดขึ้น โรงเรียนเด็กจึงเกิด โรงเรียนชาวนาจึงเกิด และของท่านครูบาเอง นี่เป็นทางเลือกของคน แต่ยังน้อยไป  การศึกษาอีกรูปแบบหนึ่งคือไม่มีสถานที่แน่นอนตายตัว เร่ร่อนไปตามโครงการ กิจกรรมที่พอจะโผล่หัวออกมาทำอะไร อะไรเพื่อชาวบ้านบ้าง กระตุกให้คิดบ้าง พาไปดูโน่นดูนี่บ้างแล้วมาคุยกัน คุยกันแล้วก็เอาไปปรับใช้กับครอบครัว  ประกาศนียบัตรคือ ความสำร็จของครอบครัวที่มีกินอิ่มนอนอุ่น คือความสุขของครอบครัว

นานๆมาทีเลยพร่ามไปหน่อยครับท่านครับ..