ผมได้อ่านบันทึกเรื่องนี้จนจบ เพียงแต่ไม่ได้ไปติดตามอ่านรายงานที่ได้ลงรายการให้ไปอ่านหรือดูเพิ่มเติมเพื่อให้ทราบถึงเหตุผลความเป็นมาที่ละเอียดขึ้น เป็นประจักษ์พยานดียิ่งขึ้น บันทึกมีความละเอียดอยู่ในตัวเองจนบางทีอ่านไปก็สะท้อนใจ เฮ้อ ทำไมเป็นไปได้ขนาดนี้ สะท้อนให้ผมพลอยเศร้าตามบันทึกไปด้วย ไม่นึกว่าหนังเก่าๆ อย่างครูบ้านนอกของไทย หรือหนังซี่รี่ย์เกาหลีสมัยยุคปักจุงฮี ที่ชื่อว่า แซมมาอิลอุลดอง ( https://bwisutttoto.blogspot.com/2013/11/blog-post_15.html) ที่รวมทั้งชุดของครูกับอุดมการณ์ เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมากว่าครึ่งศตวรรษ จะยังมีความดีงามที่เป็นแบบอย่างได้กับการศึกษาไทย ในยุคนี้ ไม่น่าเชื่อครับ มีสองสิ่งที่อยากฝากไว้กับเจ้าของบันทึก …ครูผู้ประเมินฯไม่ใช่พวกเดียวที่ถูกทอดทิ้งไว้เดียวดายกับสิ่งที่ได้พบเห็น เป็นผลการประเมินที่ไม่ได้รับการเหลียวแล ผมเองก็เคยตกอยู่ในสถานภาพคล้ายกัน ที่เหมือนกับเป็นแค่รายงานวิชาการ ที่ฝ่ายปฏิบัติ รวมทั้งผู้บังคับบัญชาเมินเฉย เพียงแค่ให้ระลึกถึงว่าต้องมีการประเมินฯ เพื่อให้สมบูรณ์แบบ และก็ได้ทำแล้ว อีกอย่างหนึ่งที่ผู้บันทึกต้องการจะบวชฯ ผมว่าคงไม่น่าจะทำไม่ได้ แต่อยากให้ละทิ้งความเศร้า ความอาดูร ฯลฯ ทิ้งไปให้สิ้น หรือไม่ให้กลับมารบกวนจิตใจได้อีกต่อไป….ขอชื่นชมกับการเขียนบันทึกที่ผู้เขียนคงต้องใช้ความอดทน เพียรพยายามที่จะบอกเล่าประสบการณ์ของท่านมาให้พวกเรา ใน Gotoknow ได้รับทราบโดยทั่วกัน หากว่าใครมีอำนาจหน้าที่จะได้สานต่อ หรือต่อยอดให้การศึกษาของไทย ไม่ต่ำต้อยลงไปกว่านั้นอีก แตจะต้องสูงส่งยิ่งขึ้นๆ ไป….วิโรจน์ ครับ