อี..ข้า..บ้า..น่ะ..ท่ามกลาง..ขุน เขา..ลำเนาไพร..นั้น …คนที่อยากเข้าไป..รึ..เข้าใจ..คงต้อง..”บ้า”เป็นความอยาก..พาไป….(เป็นแน่แท้)..ฝนกระหน่ำ ฟ้าคนอง..ลมโบก..กรรโชกแรง….ป่าที่หายไป..ป่ามีหลงเหลือ..ไม่มี..ชีวิต…