ถ้าไปล่องเจ้าพระยา สมัยก่อนนี้ มี นิราศที่ว่าไว้… พอถึงโรงเบียร์ ต้มกลั่นควันโขมง.. (จำได้แค่นี้เอง).. จำได้แต่กลิ่นที่โชยเฉียวฉิวมา… มัน ก็ไม่ต่างกับขี้หมูในโรงกลางทุ่งทีลมหอบมาในกลางดึก ที่ต้องตื่น เมื่อมีกลิ่นมาสัมผัส.. เบียร์ในโรงกลั่น ก็ไม่เหมือนเบียร์ที่อยู่ในแก้ว… ความรู้สึกเหล่านี้.. คงเหมือน นักการเมือง.. ที่นั่งเก้าอี้หลายตำแหน่ง… ที่ไม่สามารถ.. จะทำอะไร.. หลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน… “เสมือนกลิ่นต่างๆที่ล่องลอยอยู่..รบกวนประสาทสัมผัส ในเวลาที่ไม่ต้องการ…” นิยามธรรมชาติ.. ของมนุษย์.. กับเบียร์สักแก้วหนึ่ง.. แกลลอลี่ชีวิตวันนี้..