เจตนารมย์ในบทสวดพระอภิธรรม เป็นการสวดแสดงสายพิจรณาธรรมล้วนๆ แต่เอาเกี่ยวกับโลกหยาบๆ ทำให้คนทั่วๆไปตีความตามคำแปลแต่ไม่เข้าใจความหมายจริงๆ แค่ แค่บทสรุปยอดพระอภิธรรม อนิจจัง วตสัง….สังวูปสโม สุขโข ท่านว่าสังขารทั้งหลายไม่เที่ยง เราก็ไพร่ไปตีความเป็น ร่างกายเนื้อตัว มีเกิดแก่ อะไรไปโน่น ท่านว่า หากเข้าไปดับสังขารเสียได้เป็นสุขอย่างยิ่งเราจะเห็นว่า บทสวดที่สาธยายมาตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะ รูป วิญญาณ ฯ ล้วนดับได้ที่ต้นทางที่สังขาร วิ่งจากยอดลงมาที่ต้นทาง แต่ผู้ฝังต้องเข้าใจกระแสธรรมที่กำเนิดในใจตน ถ้าเข้าใจแต่นามสมมุติ ก็ปล่าวประโยชน์ อันนี้ไม่รู้ถูกมั้ยนะ