เมื่อเห็น.. ยอดไม้..​ต้องลม.. ทำให้นึกถึงธรรมชาติ.. มนุษย์.. ที่ระริกระรี้.. ๋จู๋จี๋.. หัวเราะต่ะกระซิกกัน.. น่าจะบ่งบอก.. ถึงความสุข.. ความเปิดเผย.. อิสระเสรี…. (น่าเสียดายว่ามี.. คนรุ่นใหม่.. ที่อยากจะเป็น ผู้นำประเทศเราในอนาคต.. พูดถึง.รอยยิ้มบนใบหน้า.. ในแดนสยาม.. ที่กำลังจะหดหายไป.. ว่าเป็นสัญญลักษณ์ของความไม่มีความเชื่อมั่น.. ในตนเอง.. ซึ่งผู้เขียนเคยมีประสพการณ์ในต่างแดน เมื่อเริ่มแรก.. ที่ไปถึง.. การยิ้ม..​ที่ถูกมองว่า.. เป็นผู้ไม่มีความเชื่อมั่นในตน.เป็น.. ความเข้าใจของคนต่างชาติต่างวัฒนธรรมกับคนเอเซียที่มีรอยยิ้มติดตนมาตั้งแต่เกิด.. รอยยิ้มของคนจีน.. ฝรั่งมองว่า.. มีแต่ความไม่จริงใจ… เป็นต้น..ผู้เขียนเลิกยิ้มเลิกหัวเราะ เพราะเพียงโดนเพียงว่าแกหัวเราะ.. อะไร.. ของแกวะแกไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเองรึไร..)ตรงนี้เลยเข้าใจว่า.. คงนำความคิดหรือความรู้สึก ของฝรั่ง.. มาพูด.. และทำความเข้าใจ.. เพื่อจะสร้างปมใหม่ให้กับสังคมให้ผิดธรรมชาติ มาก ขึ้นๆ ยิ่งไปยิ่งกว่า.. อดีตที่ผ่านมา… ธรรมชาติ พาที.. ในแกลลอลี่ชีวิต.. วันนี้.. รอยยิ้มกับยอดไม้.. ริมฝั่งแควน้อย.. ที่ผ่านมา..