เมื่อ.. เส้นผมที่บังภูเขา.. หายไปนั้น.. ธรรมชาติที่ปรากฏ.. เห็นความเปลี่ยนแปลง.. ที่มีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน… ว่า.. มีเกิดตาย.. วนเวียนอยู่เช่นนั้น.. ทุกสรรพสิ่ง.. ที่ไม่เปลี่ยนแปลง.. เป็น..อนิจจัง… เมื่อเห็นได้เช่นนั้น.. รู้..บังเกิด.. จะหลุด.หยุด.. มายาคติ.. รู้เล่น.. เห็น..ชาตะ.. มรณัง.. อันเป็นที่สุดของสังขาร.. อันมีอัตตาที่ยึดติดมิได้…. วารวน.. วารวาร…