มนุษย์นั้น.. โหดร้าย รุนแรงเสียจน.. ไม่อาจเห็นความงามในสิ่งโดยรอบได้..มนุษย์หลงลืม.. พระจันทร์ ดอกไม้ ความเงียบ ผีเสื้อ และทุกสิ่งเสียหมด… เขามองสิ่งรอบตัวโดยเป็นสัญญลักณ์.. ไม่ดูให้เห็นเป็น ความ มหัศจรรย์.. ของสิ่งโดยรอบ.. ไม่…… คาระวะไม่ถ่อมตนลงดู มัวครุ่นคิด.. หาสัจจะในความคิดแล้วทุรนทุรายในดวงใจโปรดเดิน.. เบา ๆ.. เกรงใจผีเสื้อ บางตัว… จาก (เขมะนันทาในใจเรา .. ชาติพันธุ์ ภาวนา.. ธารน้ำพุ.. (เฟสบุค.. ที่อ่านมาวันนี้)