หวัดดีน้องบ่าว

พี่แดงน่ะครับ

เห็นรูปเขาชุมทอง รูปเขาควนเกย เห็นไปถึงหัวเขาหนองแป๊ดที่เถ้าแก่ว้าส่านเขาทำเหมืองแร่ในสมัยก่อน  ทำให้คิดถึงบ้านพันปรือกะไม่รู้ เพราะว่า ถ้านั่งเล็งมุมให้ดีๆ ถ้านั่งอยู่บ้านพี่ก็เห็นมุมนี้เหมือนกัน แล้วทำให้คิดๆไปถึงตอนที่เรียนอยู่ ม.ต้น ตอนที่ถีบรถไป รร. ก็ เห็นมุมนี้ทุกวันเลย เมื่อก่อนตอนที่พึ่เรียนอยู่ รร. ร.ก.(ร่อนพิบูลย์วิทยาคม ((เกียรติ์วสุนธราพิวัฒน์)) ตอนที่เข รถถีบหลบมาจาก รร. (โรงเรียนนะเว้ย ไม่ใช่ โรงแรม) หลายๆ ทีหลบมาพร้อมกับลูกสาวครูนวล (แหงๆ อยู่ปละหัวนอนบ้านกำหนันเริญ ) หลังจากเขาเข้าบ้าน ร่ำลากันพอเป็นพิธีแล้ว พี่ก็ ถีบรถต่อไปคนเดียวเงียบๆ เมื่อไปถึงพานแค หรือบางที แถวๆ สามแยกบ้านลุ่งเฟื่อง จากนั้นก็หันหลบมาแลข้างหลัง จะเห็นมุมนี้เลย ไม่คิดว่า วันนี้จะได้เห็นมุมเดิมๆสมัยก่อน (เรียน ม.1-3 ปีการศึกษา 2522-2524) 25 ปีแล้วหรือนี่ (ไม่คิดว่ากูจะแก่ขนาดนี้แล้ว 5555 ) แต่มุมยังไม่เปลี่ยนเลย ทำให้คิดถึงบ้านจังหูเลย ขอบใจมากน้องที่เอารูปนี้มาให้เล เพราะว่า พี่ไม่หลบบ้านมาหลายเพลาแล้วเหมือนกัน ทำให้ทั้งคิดถึงพระที่บ้าน(ปกติโทรแหลงกันเกือบทุกวัน)  แล้วคิดไปไกล สะหมัยเด็กสหมัยเขรถถีบมากับคนที่รู้ใจกันสหมันนี้ (หิหิหิหิ)  (รูปภาพสามารถสะท้อนและสื่อๆ ไหรๆ ได้มากดีจังเลย)

ขอบใจอีกทีนึงน้อง