สวัสดีตอนเช้าค่ะ อาจารย์นมินทร์
- บันทึกนี้ของอาจารย์ อ่านแล้วชื่นใจดีนะคะ
- "อาจารย์"ของอาจารย์ ได้พบกับลูกศิษย์ที่ตั้งใจมาคารวะด้วยหัวใจเช่นนี้ ท่านก็คงชื่นใจมากเหมือนกัน
- ประทับใจที่ท่านตอบอาจารย์ทุกข้อ โดยเฉพาะข้อแรก ปรากฏการณ์ของความเชื่อ ที่เป่าหูเอาได้โดยการตลาดอย่างง่ายนี้ ทำให้ยิ่งรู้สึกว่าการฝึกคนให้ฉลาดและรู้เท่าทัน ยากยิ่งกว่าเข็นภูเขาขึ้นครก : )
- นึกไปแล้วก็เห็นว่างานครูนั้น ที่หนักหนาสาหัสกว่าอะไรทั้งหมด คือการฝึกคนให้รู้จักผิดชอบชั่วดี และฝึกให้มีปัญญา
- และที่ประทับใจเป็นพิเศษที่อาจารย์เล่า คือสัจจะวาจา
- ดิฉันคิดว่า เราจะนับถือใครสักคนได้จนถึงที่สุดของหัวใจ ก็ต่อเมื่อคนผู้นั้นไม่ทำให้เราเกิดความสงสัยเคลือบแคลงอีกแล้ว ไม่ว่ามุมใดของตัวตนของเขา
- ซึ่งบุคคลคนเช่นนี้ ก็หายากอยู่เหมือนกัน
- ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆในยามเช้านะคะ อาจารย์นมินทร์