สวัสดีค่ะ น้องเม้ง

           พี่แอมป์เพิ่งนั่งรถไฟผ่านชุมทางเขาชุมทองมาเมื่อไม่กี่วันนี้อะค่ะ    ใกล้บ้านเม้งหรอกหรือคะ          
           ภาพที่สถานีสวยจัง  ถ่ายไว้นานหรือยังคะ.....

           เวลานั่งรถไฟผ่านทุ่งนา  ผ่านภูเขา  ผ่านสีเขียวๆของธรรมชาติ(ที่คนแต่งยังไงก็ไม่เหมือน)  รู้สึกเป็นตัวเรา  เป็นที่ของเรา  ที่ๆเราจะเข้าถึงได้   อยู่ร่วมกันได้อย่างสบายใจ     เป็นอะไรบางอย่างที่เรารู้สึกเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องครอบครอง  เหมือนมีกันและกัน   ไม่ได้พูดให้หวานๆนะคะ   ธรรมชาติเป็นอย่างนั้นจริงๆ 

           เพราะพี่แอมป์ก็โตมากับภูเขา  เกิดมากับบ้านนอกเหมือนกัน ..... (เพียงแต่ซนสู้เม้งไม่ได้เท่านั้น) : )

           ครั้งหลังสุดที่ไปกรุงเทพฯนี่  ก็ได้เห็นกับตัวเองว่าเรารู้สึกแปลกแยกกับสังคมเมืองอย่างรุนแรง  ตอนเดินในฆ่าเวลาในศูนย์การค้า  รอเวลาชมละครรอบค่ำ  พี่แอมป์รู้สึกว่า นี่ไม่ใช่"ที่ของเรา"  เลย  

          และที่แบบนั้นแหละ ที่ทำให้ "ที่ของเรา" ถูกดูดกลืนไปอย่างรวดเร็ว  

          ตอนนั่งรถผ่านทางไปสนามบิน"ดินแดนแห่งทองคำ"เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้  พี่แอมป์ก็รู้สึกงุนงงมาก   เพราะเห็นไฟแรงสูงบนถนนเปิดสว่างเจิดจ้าสว่างไสวราวกับกลางวัน   เป็นระยะทางยาวๆหลายนาทีแท็กซี่   คิดเป็นน้ำมันและพลังงานของชาติจำนวนมหาศาล 
 
         ในศูนย์การค้านั่นก็เหมือนกัน.....   พลังงานตั้งเท่าไหร่ที่หายไปกับที่ว่างที่เราเดินย่ำเพียงเพื่อ "ฆ่าเวลา"  ...   
         พี่แอมป์กับน้องที่ไปด้วยกัน รู้สึกเหมือนกันเปี๊ยบเลย.... รู้สึกแปลกแยกอย่างรุนแรง.... (น้องบอกว่าสงสัยพวกเราจะอยู่บ้านนอกนานเกินไป)
 
        สวรรค์บ้านนอกจะอยู่กับเราอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้    รู้แต่ว่าจะยังพออยู่ได้  ถ้าเราไม่รีบขายสวรรค์ให้ใคร(เพื่อแลกเป็นตัวเงิน)       "เรา"ที่ว่านี่พี่แอมป์ก็ตอบไม่ถูกดอกค่ะว่าเป็นใคร 

        ได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้ทุกคนคิดเหมือนๆกันเลย   ขอให้มีคนที่คิดไม่เหมือนเพื่อนบ้างเถิด.....

        เอ่อ...ดูๆไปแล้วพี่แอมป์ว่าเจ้าของบล็อกนี้ก็คงคิดไม่ใคร่เหมือนเพื่อนเท่าไหร่อะค่ะ        อิอิ.....  : )