เมื่อวันนี้นี่เอง  มีคนใกล้ชิดคนหนึ่ง  เธอเป็นอาจารย์  และเธอเป็นคนบ้างาน  เธอไม่ชอบนินทาใคร  ฉะนั้นหน้าที่การงานเธอเลยกระเตื้องขึ้นอย่างรวดเร็ว  จนเพื่อไม่ยอมรับเข้ากลุ่ม

แค่ไม่ยอมรับยังไม่พอ  ยังกระแนะกระแหน  ว่าเธอได้ดีแล้วลืมเพื่อน  ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอพยายามทำดีกับเพื่อนแต่เพื่อนไม่ไยดี

ผมก็ให้คำปรึกษาทำนองว่า  หากเราคิดว่าเราทำดี  ทำเพื่อองค์กร  คนที่ตัดสินผลงานก็คือหัวหน้าเรา  เขาเป็นหัวหน้าเขาย่อมมีวิสัยทัศน์มากกว่า  ที่เขาเลื่อนตำแหน่งให้เราก็เพราะเขาเห็นความสามารถเรา

ทีนี้เมื่อเรารู้ว่าเราทำถูกต้อง  จะไปสนใจใครหน้าไหน  ถ้าเพื่อนคนอื่นๆ มัวแต่นั่งนินทากัน  เบียดบังงบประมาณของรัฐที่ได้มาจากภาษีประชาชน  เขาไม่คบก็อย่าไปคบ  ระหว่างคนกับธรรมถ้าต้องเลือกก็ต้องเลือกธรรม (แต่ก็ไม่อยากให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง)   หากมัวแต่ตามใจคนอื่นก็ตามใจกันตาย  เพราะคนเราเปลี่ยนใจได้ทุกวัน  วันละหลายๆ ครั้ง  ใครจะไปตามใจไหว  แล้วมีกันตั้งหลายคน

พวกทีี่เกาะกลุ่มนินทาคนอื่นเวลาว่างนั้น  พวกนี้เป็นคนอ่อนแอ  ควรสงสารเขา

อะไรทำนองนี้ครับ

ขอบคุณสำหรับนิทานดีๆ ครับ พี่บ่าว