ที่เขียนกลอนเป็นอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะบทกลอนเหล่านี้แหละครับ ที่เป็นต้นฉบับฝังอยู่ในสมองมาตั้งแต่เด็ก ก็ต้องขอบคุณไม้เรียวอันเล็กๆ ที่หวดก้นยามที่ครูเรียกมาท่องให้ฟัง แล้วท่องไม่ได้